บางทีรูปที่งดงามที่สุดของทริปนี้
อาจจะไม่ใช่รูปพระอาทิตย์กำลังตกที่ทะเล

เมื่อได้ออกเดินทาง ฉันชอบถ่ายรูปเด็กๆ
ที่ได้พบเจอกับมานั่งยิ้มต่อที่บ้านอยู่เสมอ
รอนเนีย เด็กน้อยชาวสวีเดน
เธอยังพูดไม่ค่อยได้
แต่สายตาของเธอกำลังยิ้ม

ชายหาดอันแสนโดดเดี่ยว
กับนักเดินทางตัวน้อย :)
ที่บอกว่าโลกนี้ช่างแสนโดดเดี่ยว
บางทีฉันอาจจะคิดไปเอง

( จักรวาลข้างนอกหน้าต่างนั้นต่างหาก)

dec 05

เป็นครั้งแรกกับการพักโฮมสเตย์
อัมพวา อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯเท่าไหร่
แต่เมืองมีความสงบและมีวิถีชีวิตที่คงความเป็นดั้งเดิมอยู่
คนที่นี่พายเรือไปมาหาสู่กัน :)
ตลาดน้ำยามเย็น บรรยากาศสนุกเพราะคนเยอะ
ทั้งบนบกและคนที่พายเรือขายของ
แต่ในเวลาหัวค่ำ ในช่วงเวลาที่ชมหิ่งห้อย
มันช่างสงบนิ่งกว่าโมงยามอื่นๆระหว่างวัน

ฉันเรียนรู้ที่จะหัดพายเรือที่นี่ แล้วก็ทำสำเร็จ
จากที่พยายามหัดพายตั้งแต่เช้ายันบ่าย

nov 2005

การเดินทางครั้งนี้เหมือนเป็นการเดินที่ทางอยู่ระหว่างรอยต่อของอดีตกับปัจจุบัน
และรอยต่อของความเสียใจและความยินดี ความรู้สึกที่แตกต่างกันสุดขั้วเหล่านี้
เป็นส่วนหนึ่งที่อยู่ในชีวิตเราอยู่เสมอ...ใช่ไหม? :)

หลวงพระบางคือโลกของคนที่ตื่นเช้า วิถีชีวิตที่นี่เริ่มต้นเร็วกว่าที่อื่นๆ
ภาพชาวบ้านตักบาตรข้าวเหนียวในตอนเช้าๆเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดคนทั่วโลก
ให้มารู้จักกับเมืองเล็กๆในความฝันเมืองนี้
ตึกเก่าสไตล์โคโลเนียล โอวัลตินร้อนกับข้าวจี่ ( ขนมปังฝรั่งเศส )
ไปด้วยกันได้ดีกับเพลงที่ฉันร้องตอนขี่จักรยาน
และตอนดูพระอาทิตย์ตกที่ริมสายน้ำคาน
ฉันว่าเมืองนี้หอมกลิ่นความโรแมนติก

'ฉันตื่นขึ้นมากับโลกใบเก่า บนท้องฟ้ามีแต่เมฆสีเทา'
ฉันไม่ได้เหงาหรอก เพียงแต่ฉันชอบร้องเพลงนี้

ป.ล. ฉันถูกขอแต่งงานในสวนที่The royal palace
ซึ่งเป็นพระราชวังที่เล็กที่สุดในโลก :)
ฉันมาหลวงพระบางกับเพื่อนแต่ขากลับ ฉันกลับกับคู่หมั้น

oct2005